Carrièrevrouw

Weet je, als autoforens in plaats van treinforens, voel ik me ineens veel meer vrouw/van-de-wereld. Zou dat nou komen doordat ik 'gewoon' mijn mooie Italiaanse (netietstehoge) laarzen kan dragen of doordat ik niet meer met mijn rugtas maar mijn handtas kan lopen? Of, ok niet onbelangrijk, dat ik nog even een vleugje last minute makeup kan aanbrengen?

Als ik nou alleen maar weer op mijn oude gewicht was, dan kan ik ook al mijn mooie kleertjes weer aan. Dan ben ik weer career chick.

Morgen

Nog een nachtje slapen en dan mag ik mij morgen weer naar Utrecht begeven... Zestien weken verlof, het lijkt zo lang maar het is toch bar snel voorbij gevlogen. Maf hoor. Mama van twee goes back to work :-).

15 weken

Zijn er voorbij gegaan sinds mijn laatste post. Ik heb hier niet eens verteld dat ons pril geluk op 5 november, heel vroeg in de ochtend, bij ons is gekomen. Lola Madelief, onze tweede dochter, ruim zeven pond schoon aan de haak (natuurlijk was ze schoon - in bad geboren).
Alweer bijna elf weken is ze, en mijn laatste week verlof begint vandaag. Zucht. Ik lig nog even in de serene stilte van de ochtend, man en kind een diep in slaap aan de ene kant, kleine Lola drinkend in het donker aan de ndere kant. Vijfenhalve kilo inmiddels, en maar niet meer aan de haak dan :-).

thuis

Het is zover. Mijn voicemail is ingesproken, mijn afwezigheidsassistent staat aan en verwijst naar al die mensen die mij vervangen (hahaha) en de BlackBerry staat uit.

Ik heb Zwangerschapsverlof. Even uitrusten en dan, laat lieve baby twee maar komen!

Later

30 is heel erg LATER, heb ik van de week bedacht. Dus LATER is (bijna) NU. En dat is best, eh, beangstigend.

Zucht. Ik geloof dat ik in een pre-30-dipje zit. Ik ga maar weer babyzwijmelen.